Stel je voor: Eén weekendtas, vier totaal verschillende outfits. Een spijkerbroek, een trainingspak a la Juicy Couture, cargo-pants, een nette jurk, twee paar hakken, sportschoenen, knalroze sokken, een bewerkte panty, 2 strings, 2 boxershorts. Het weekeinde duurt bij elkaar ongeveer 52 uur en in die 52 uur transformeer je maar liefst vier keer tot totaal verschillende persoonlijkheden. Een avondje relaxen bij iemand op de bank, een dagje shoppen, een avondje stappen en een society-uitje. Vier totaal verschillende gelegenheden. Vier totaal verschillende soorten gezelschap. En dit is geen toeval, dit is een doorsnee weekeinde. Voor mij althans.

Wie een kijkje neemt in mijn kledingkast kan er geen touw aan vast knopen. Alle soorten, kleuren en stijlen hangen door elkaar heen. Het is een ratjetoe, Patty en Nada zouden er een rolberoerte van krijgen. Want wie ik ben is totaal niet af te leiden uit mijn kledingkeuze. Je zou kunnen zeggen dat ik maar wat doe. En dat is regelmatig het geval inderdaad. Maar toch staan al die verschillende stijlen voor mijn persoonlijkheid. Sommige mensen noemen het een wandelende chaos, anderen noemen het een onbegrijpelijke wanorde. Want mensen hechten waarde aan overzichtelijkheid. Voorspelbaarheid. Wie je bent moet van buitenaf makkelijk herkenbaar zijn. Als hockeymeisje ga je niet gekleed in ‘Anita-rokjes’ en als je directeur bent vertoon je je nooit en te nimmer met een hanenkam. Dat zijn nu eenmaal de sociale kledingcodes.

Door middel van je kleding maak je kenbaar tot welke groep je behoort. Gelijkgestemden kunnen je makkelijk herkennen in een menigte. Als je geld hebt kan je dat makkelijk aan de wereld kenbaar maken. Als je geen geld hebt ook natuurlijk, maar dat is veel minder vaak een duidelijke stijlkeuze. Ik hou niet van dat soort hokjes. Er is niet maar één soort mens die mijn interesse wekt. Gangsterrappertjes van een jaar of 16 kunnen namelijk echt bijzonder interessante levens leiden, net zoals oude opa’s met een oorlogsverleden waar ze graag over verhalen. En bij ieder mens ben je anders. In iedere situatie ben je anders. Het leven wordt pas saai als je probeert je hele wezen in één voorspelbare persoonlijkheid te proppen. Een persoonlijkheid die past in een bepaalde stroming, in een hokje, waar voorkeur voor kleding, schoeisel, vervoersmiddel, muziek, type woning en soorten van tijdsverdrijf vastliggen binnen bepaalde vastgelegde variabelen.

Ik kan overdag genieten van een voetbalwedstrijd met een stel bouwvakkers, terwijl ik ‘s avonds in mijn avondkleding een opera bijwoon en ‘s nachts in een reepje stof in, laten we zeggen, Nighttown, ‘mijn bil schud’. ‘s Ochtends met een pinkje omhoog een Espresso in een decadente tent, ‘s middags boer ik bij een biertje een hotdog op in de kroeg en ‘s avonds sta ik achteraan in de rij bij de Wok-Chinees. De eerste week vakantie ongedoucht op doortocht door de Sahara met de Nomaden, de tweede week in een vijfsterrenhotel aan de kust. Met de trein naar school, boodschappen bij de Lidl, gratis fruit proberen los te peuteren bij het scheiden van de markt, uitgenodigd worden voor een etentje met Champagne en kaviaar. Na de zoetsappige Bollywood een Hollywood horrorfilm. Een week lang iedere dag uitgebreid koken, de volgende week zien te overleven op blokjes kaas en een zakje Japanse zoutjes. Een weekje Costa Brava. Een maand rondtrekken in Marokko.

Ik speur hokjes af. Ik speur stijlen af. Ik probeer verschillende manieren van leven uit. Alle manieren van leven schenken op hun manier bevrediging, zolang ik ze maar allemaal kan beleven. Ik vind mezelf om de paar dagen opnieuw uit. Ik doe maar wat. En ik geniet ervan. Want iedere manier van leven heeft iets eigens te bieden. Als ik morgen directeur zou worden, zou ik overmorgen met een hanenkam lopen. Als ik verkering met Sjonnie zou krijgen zou ik me accuut verkleden als hockeymeisje. Mijn leven is een verkleedpartijtje. Voor iedere gelegenheid een andere outfit. In iedere situatie een andere persoonlijkheid. En toch ben ik altijd mezelf. Maar dan een beetje anders.

•