Ik ben er al wel vaker van beschuldigd meer op een jongetje te lijken dan op een meisje. In mijn puberteit had dat met name te maken met mijn ‘twee erwtjes op een plankje’ die maar niet tot tuinbonen wilden uitgroeien. Om de uitspraak wat meer inhoud te geven ben ik braaf jongensachtig bravouregedrag gaan vertonen. Ik doe immers alles om aan andermans verwachtingen te voldoen. Toen kwam de tijd dat ik met gemak mijn voor- en achternaam boerend kon spellen en vervolgens pasten mijn ideeën over liefde en seks niet meer bij de Viva en de Yes. Tegenwoordig schijn ik te communiceren als een bouwvakker en moet ik eerlijk toegeven dat ik in de liefde weleens denk dat mannen net wijven zijn.

Er is echter één echt bewijs dat ik inderdaad geen vrouw ben, maar een vent. Ik kan namelijk nooit twee dingen tegelijkertijd doen. Nou ja…. Ik kan mijn nagels lakken en roken tegelijkertijd. Ik kan tegelijkertijd praten en neuspeuteren. Ik kan poepen en bellen prima combineren en eten en scheten laten gaat ook makkelijk samen. Maar dat zijn handelingen nietwaar? Met nadenken gaat dat heel anders. Als ik aan mijn scriptie werk bijvoorbeeld, kan ik niet mailen. Als ik aan het lezen ben kan ik niet bellen. En als ik aan het schrijven ben kan ik niet aardig zijn. Daar hebben mannen wel vaker last van.