Ik irriteer me wel vaker aan de oppervlakkigheid die ik bij menig medemens constateer. Niets nieuws onder de zon. Programma’s als RTL Boulevard waar de meest absurde weetjes en discussies over volslagen niets-onderwerpen op prime time worden uitgezonden, doen het bij mij bijzonder slecht. Eerlijk gezegd moet ik nog steeds bijkomen van de schock die ik kreeg toen ik een jaar geleden eens las wat voor hoge kijkdichtheid dit soort hersenloze programma’s hebben. De wereld van glitter & glamour laat mij persoonlijk meer dan koud, maar ik ben in dat opzicht een eenzame ziel aan het worden. De kuren van Paris Hilton zijn zelfs mij bekend, terwijl ik toch mijn uiterste best doe dat soort informatie met alle dovemans instrumentarium die ik tot mijn beschikking heb, te ontlopen.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat Paris Hilton wat dat betreft nog iets interessants te bieden heeft. Een discussie over normen en waarden, de grenzen van seksuele moraal en inhoudsloosheid kunnen goed over haar gewillige rug gevoerd worden, maar wat de kont van Cameron Diaz de wereld nou te bieden heeft, is me echt één groot mysterie. Hoe ik verstrikt ben geraakt in een bericht over de volle-kont wens van Cameron Diaz kan ik u niet navertellen. Het gebeurde gewoon. Misschien komt het door een verborgen Freudiaanse kronkel in mijn hersens, omdat ik zelf ook altijd een vollere kont heb gewild en mijn vingers stuurloos mijn Freudiaanse brein achterna gaan in mijn surfgedrag. Maar het kan even goed zo zijn dat dit nieuwsbericht op een prominente plaats op mijn persoonlijke Google pagina terecht kwam, terwijl ik Google toch expliciet heb geboden mijn voorkeurspagina vrij te houden van berichten over konten, schoonheid, beroemdheden en ander zaagsel.

Goed, Cameron Diaz zou dus dolgraag een vollere kont willen. Sterker nog, ze wil een grote, vlezige, voloptueuze bips. Zoals die van Jennifer Lopez bijvoorbeeld. Of die van Beyonce. Volgens Camoron Diaz is dat de vloek van iedere vrouw; een ander figuur en een ander lichaam te willen hebben. En dat zette me aan het denken. Want ja, ik dacht bij het lezen van Cameron’s volle kont fetish natuurlijk meteen aan mijn eigen platte achterwerk. En aan mijn quasi-grappige konthumor die mijn gesprekken op de dagen rond de ‘het-kopen-van-de-perfecte-spijkerbroek-die-ik-toch-nooit-kan-vinden’ fenomeen overheersen. Bij mij speelt het dus ook, dat soort rete-onzinnige onzin. En dat terwijl ik toch echt heel tevreden ben met mijn lichaam.

Op de 9-kilo-aangekomen-in-twee-maanden-tijd vetrolletjes die mijn garderobe ontsieren na dan. En op mijn platte zitvlak na. En soms zou ik best grotere borsten willen hebben. Niet altijd, ben je gek! Als ik voor de tigste keer in een week tijd naar de bus moet rennen dank ik God op mijn blote knieën (die trouwens aardig blubberig beginnen te worden) dat ik gezegend ben met niet-wiebelende erwtjes. Maar verder ben ik dik tevreden. Ik realiseer me achteraf namelijk altijd dat ik de enige ben die die puistjes als hét prominente kenmerk aan mijn gezicht beschouwde een paar dagen lang. En ik weet ook heus wel dat mijn beginnende cellulitis niets afdoet aan mijn kwaliteiten als mens. En in principe geef ik niet veel om uiterlijkheden. Behalve op de momenten dat ik mezelf kritisch onder de loep neem in de spiegel. Iedere ochtend.

Het bericht dat Cameron Diaz ook ontevreden is over haar kont, zou mij dus moeten geruststellen. Ik ben niet alleen. Ik heb een lotgenote. En wat voor één. Ik kan eindelijk met opgeheven hoofd en platgeperste billen over straat. Cameron Diaz doet dat immers ook. Dat berichtjes als deze de plaats innemen van andere problemen op deze wereld -bijvoorbeeld over hongersnood, droogten, oorlogen, onrecht, ongeluk en dergelijk oervervelend nieuws- mag dan even geen naam hebben. Rond te moeten lopen met een oppervlakkige kont is toch heel wat vervelender blijkbaar. Go figure…

Meer uit mijn oude dagboeken vind je op The Vault