Ik ben er al wel vaker van beschuldigd meer op een jongetje te lijken dan op een meisje. In mijn puberteit had dat met name te maken met mijn ‘twee erwtjes op een plankje’ die maar niet tot tuinbonen wilden uitgroeien. Om de uitspraak wat meer inhoud te geven ben ik braaf jongensachtig bravouregedrag gaan vertonen. Ik doe immers alles om aan andermans verwachtingen te voldoen. Toen kwam de tijd dat ik met gemak mijn voor- en achternaam boerend kon spellen en vervolgens pasten mijn ideeën over liefde en seks niet meer bij de Viva en de Yes. Tegenwoordig schijn ik te communiceren als een bouwvakker en moet ik eerlijk toegeven dat ik in de liefde weleens denk dat mannen net wijven zijn.

Er is echter één echt bewijs dat ik inderdaad geen vrouw ben, maar een vent. Ik kan namelijk nooit twee dingen tegelijkertijd doen. Nou ja…. Ik kan mijn nagels lakken en roken tegelijkertijd. Ik kan tegelijkertijd praten en neuspeuteren. Ik kan poepen en bellen prima combineren en eten en scheten laten gaat ook makkelijk samen. Maar dat zijn handelingen nietwaar? Met nadenken gaat dat heel anders. Als ik aan mijn scriptie werk bijvoorbeeld, kan ik niet mailen. Als ik aan het lezen ben kan ik niet bellen. En als ik aan het schrijven ben kan ik niet aardig zijn. Daar hebben mannen wel vaker last van.

Na jaren onzichtbaar te zijn gebleven voor de God van de Christenen, is het dan toch gebeurd: God heeft me gevonden. En God alle Jezus nog aan toe, wat gaat het er bij die ‘man’ agressief aan toe zeg. Niet op het fysieke vlak, de voet tussen deur heb ik nog niet gehad. Maar ik hoef maar een teen buiten de deur te steken en hij heeft al hel en verdoemenis over me uitgestort. Kijk, Jehova’s vind ik ook irritant, maar daar kan je nog mee in discussie gaan (klik). En daarbij komen Jehova’s je liefde brengen, tot aan de voordeur. En dat is toch fijn. Je eerste introductie met de god van de Jehova’s zou in theorie dus in ieder geval niet vervelend hoeven te zijn. Wat die Jehova allemaal met je doet op het moment dat je bij de Wachttoren binnen bent doet dan even niet ter zake. Jehova is op het eerste gezicht geen onaantrekkelijke god, laten we het daar even op houden. De God van de Christenen daarentegen schijnt me vanuit zijn hemelgewelf te hebben gesignaleerd als zondares, en dat is best griezelig. Van alle kanten stuurt God kleine hulp-Godjes en Jezusfiguren op me af om me te laten boeten voor mijn zonden. Het is goddank nog niet te laat voor mij, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Want boeten zal ik, Gods helpers op aarde hebben zich daartoe als een pitbull in me vastgebeten.

Verscholen tussen een dichte massa van winkelend publiek met een emotionele bui van Hier tot aan de Hel weten de rechtschapen verkondigers van het woord me nog te vinden, me een flyer in mijn hand te drukken waaruit blijkt dat God ziet dat ik af en toe wel een borreltje lust. En ja, ik geef toe, ik heb in mijn leven wisselende seksuele contacten buiten het huwelijk gehad, maar om me nou meteen als publieke vrouw af te schilderen? Op het Centraal Station in Amsterdam weet één van de hoofdpieten van God me te vertellen dat God ook van mij houdt, heus waar, maar dat ik zo barstensvol zonden zit, dat ik niet zomaar eventjes een enkeltje naar de Hemel zal mogen boeken als de tijd daar is. Nu net aan de voordeur vertelt een wel hele witte hulp-God me dat God me in de gaten houdt, God ziet namelijk alles. Dat ik mijn zonden dan mét condoom heb begaan kan God echt helemaal niets schelen. Ik zal branden in de Hel als ik zo doorga. En eerlijk gezegd vind ik dat best angstaanjagend. Met slaperige oogjes en een hele sterke wil die nog op bed ligt, ben ik dan bijna gezwicht en heb ik mijn zonden op een haar na luid schreeuwend over straat uitgestort. Maar Goddank is mijn bijdehante en recalcitrante innerlijke Duiveltje altijd wakker en kon ik het niet nalaten te vragen of ik het niet goed kon maken met God door vanavond braaf een winterpeen voor het paard in mijn schoen te leggen. De verbouwereerde hulp-God aan de deur stelde me daarop een eeuwig branden in het Vagevuur voor. "Nee bedankt meneer," antwoordde ik. "Dan geloof ik liever in Sinterklaas. Dan is een pak zout het ergste wat ik kan verwachten. Als ik me niet gedraag krijg ik geen urenlange preken, maar hooguit een pepernoot in mijn oog, die daarna gewoon nog eetbaar is ook. Door een stel goedgevormde, lenige pieten ontvoerd te worden naar Spanje lijkt me alleen maar een prettig vooruitzicht. En op de kastijding kan ik me in dat opzicht alleen maar verheugen."

Dus Beste God, de volgende keer als U denkt dat ik nu eenzaam en kwetsbaar genoeg ben om tot Uw kudde volgzame schaapjes te worden toegevoegd, zou ik eerst eens een goede marketingadviseur in de hand nemen. Mijn zieltje is blijkbaar absoluut te winnen in ruil voor een Dardabaan, of een Playmobil kasteel. Of een Márklin trein. Een racebaan. Een mini-pooltafel. Een skippybal. Of rolschaatsen. Afijn, u krijgt het plaatje. Als U alleen maar die vermaledijde Hel in de aanbieding blijft gooien laat u dus kansen liggen, en dat is toch eeuwig Zonde!

Ik heb een hekel aan mensen. Dat is best apart voor een sociaal wetenschapper (in spé). Of misschien juist niet. Hoe dan ook, ik heb een hekel aan mensen. Daar ben ik vandaag achter gekomen. Zo heb ik een hekel aan mensen die me zonodig om een uur of zes ‘s ochtends wakker moeten maken omdat ze met hun onberispelijke arbeidsethos persé de deur uit moeten om op tijd te komen. Ik heb een hekel aan de mensen die de Samsung Ladyphone hebben ontworpen; speciaal voor alle vrouwelijke behoeften en daarbij gemakshalve de behoeften van meisjes zoals ik vergeten zijn. Een behoorlijke snooze-functie bij het wekkertje zou erg handig zijn namelijk. Niet één die iedere vijf minuten af gaat. Eén die gewoon twee uur later nog een keer helpt herinneren dat je op moet staan. Meisjes zoals ik willen tussen zes en acht namelijk gewoon nog een REM-slaapje genieten.

Ik heb ook een hekel aan dieven. Het is namelijk hun schuld dat ik mijn voordeur af moet sluiten als ik wegga. En het is niet altijd even makkelijk je sleutels terug te vinden. Ik heb een hekel aan buschauffeurs en automobilisten die met alle geweld bussen en auto’s op elkaar moeten laten botsen, zodat ik een half uur op de bushalte kan staan verkleumen omdat geen enkele bus meer kan rijden. En ik dus wéér te laat kom op mijn afspraak, terwijl ik nu echt maar twee minuten te laat was voor de bus. Ik heb een hekel aan alle andere mensen die eigenwijs op de bushalte blijven wachten terwijl er geen bus rijdt, en zich vervolgens met zijn tiggen tegelijk in de eerstvolgende bus proberen te proppen. Ik heb een hekel aan conducteurs die precies op het moment dat ik zit te stuntelen met mijn kop koffie, boek, MP3-speler en batterijen mijn plaatsbewijs willen controleren. Ik heb een hekel aan automobilisten die op een voorrangsweg waar je 70 km per uur mag niet even kunnen remmen voor plots overstekende, slaperige meisjes zoals ik. En ik heb een hekel aan bromfietsers die precies dán gebruik moeten maken van het fietspad, want dat is in dit soort gevallen meestal écht de laatste vluchtroute. Bovendien zouden meisjes zoals ik dan niet net het kontje van de trein die maar één keer in het half uur rijdt, achter een brommerhelm hoeven te zien verdwijnen.

Ik heb een nog grotere hekel aan mensen die menen zich te moeten verplaatsen met de trein. Mensen die breeduit naast je denken te kunnen gaan zitten. Mensen die met een onhebbelijke, razendsnelle beweging net de Metro voor je neus vandaan kapen. Oudere mensen die een kwartier voor mijn uitstaphalte al op moeten staan en het gangpad blokkeren. Gezinnetjes die eerst alle hoofdjes geteld willen hebben alvorens ze de ruimte achter de treindeuren vrij maken voor andere uitstappers. Kleine, breekbare vrouwtjes die tien keer om hun eigen as draaien, dan pas besluiten dat ze naar links willen en op het moment dat jij dan de rechterkant kiest, toch ook maar naar rechts moeten uitwijken. Oudere heren met te grote kolberts die iedere traptrede met twee voeten moeten beroeren. Vrouwen die met buggy’s de trap af moeten en er daardoor voor zorgen dat meisjes zoals ik zich de longen uit hun lijf moeten rennen om de overstaptrein te halen. Conducteurs die net de deuren van de overstaptrein dicht moeten gooien op het moment dat de overstappers bovenaan de trap staan. En buschauffeurs die echt op de minuut precies moeten vertrekken. En daarbij vergeten dat overstaptrein nummer twee 16 minuten vertraging had, in plaats van vijftien. En het meest gekke van alles is waarschijnlijk dat ik normaal gesproken een hekel heb aan haastende en jachtende meisjes zoals ik.

Oh, en als er iemand is die goede contacten heeft met de Here; zou u even kunnen vragen of hij de deur van zijn vrieskist dicht wil doen? Ik verga van de kou hier beneden.

Nu klinkt dat allemaal niet zo gek spectaculair. Maar wat als je kennis van de Franse taal als meisje van 1.65 meter, met paspoort, credit card, bankpasjes, fototoestel, mobiele telefoon in een te kleine tas gepropt, te wensen overlaat? En wat als dan de auto van je reisgezel -die er nota bene bijna de hele reis liefkozend tegen heeft zitten praten- er dan tijdens de korte tussenstop plotseling mee uitscheidt en het absoluut weigert verder te rijden? Dan bedenk je je dat je niet zo vaak had moeten wensen om eenmort subite in de voorgaande dagen. Al had ik het niet over de accu toen ik die wens uitsprak, geloof me. En op dat soort momenten kan het dan ook nog gebeuren dat er relletjes plaatsvinden in de stad, dat de aardige meneer aan wie je de weg vraagt je om de tien seconden op je hart drukt dat je gevaar loopt in dat deel van de stad -wat de bewoners ook wel Chicagoplachten te noemen- en dat de wegenwacht voor het eerst sinds haar bestaan onbereikbaar blijkt te zijn. En je ook nog geparkeerd staat op een bushalte. Waar uiteraard een wegsleepregeling van kracht is. Dan maak je gebruik van je vrouwelijke charme om je redder in nood voor je te winnen. Dan blijkt dat in nood je kennis van de Franse taal ineens heel wat beter is dan in het klaslokaal. En dan heb je natuurlijk schijtmazzel als de redder in nood zich inderdaad geroepen voelt je te helpen de auto naar een parkeerplek te duwen, je een veilige escorte uit Chicago te bieden en je bovendien veilig en wel tot (bijna) aan de deur van je hotel te begeleiden door de grote, boze stad. Dan realiseer je je dat voorgevoelens niet voor niets bestaan. Dat de NS helemaal zo slecht nog niet is. En dat je uitspraak van de Franse taal beslist nog wat oefening behoeft. En dat een slecht begin de toon van je tripje niet hoeft te zetten natuurlijk. Want verder is alles prima en naar mijn zin verlopen. Ik heb er aardig wat interessante contacten bij voor mijn onderzoek in Sierra Leone, ik had een prettige ontmoeting met een interessante journalist en ik heb heerlijk vanaf een terrasje Brussel beleefd. In het zonnetje. Niet met Mort Subite.

Wie een kijkje neemt in mijn kledingkast kan er geen touw aan vast knopen. Alle soorten, kleuren en stijlen hangen door elkaar heen. Het is een ratjetoe, Patty en Nada zouden er een rolberoerte van krijgen. Want wie ik ben is totaal niet af te leiden uit mijn kledingkeuze. Je zou kunnen zeggen dat ik maar wat doe. En dat is regelmatig het geval inderdaad. Maar toch staan al die verschillende stijlen voor mijn persoonlijkheid. Sommige mensen noemen het een wandelende chaos, anderen noemen het een onbegrijpelijke wanorde. Want mensen hechten waarde aan overzichtelijkheid. Voorspelbaarheid. Wie je bent moet van buitenaf makkelijk herkenbaar zijn. Als hockeymeisje ga je niet gekleed in ‘Anita-rokjes’ en als je directeur bent vertoon je je nooit en te nimmer met een hanenkam. Dat zijn nu eenmaal de sociale kledingcodes.

Door middel van je kleding maak je kenbaar tot welke groep je behoort. Gelijkgestemden kunnen je makkelijk herkennen in een menigte. Als je geld hebt kan je dat makkelijk aan de wereld kenbaar maken. Als je geen geld hebt ook natuurlijk, maar dat is veel minder vaak een duidelijke stijlkeuze. Ik hou niet van dat soort hokjes. Er is niet maar één soort mens die mijn interesse wekt. Gangsterrappertjes van een jaar of 16 kunnen namelijk echt bijzonder interessante levens leiden, net zoals oude opa’s met een oorlogsverleden waar ze graag over verhalen. En bij ieder mens ben je anders. In iedere situatie ben je anders. Het leven wordt pas saai als je probeert je hele wezen in één voorspelbare persoonlijkheid te proppen. Een persoonlijkheid die past in een bepaalde stroming, in een hokje, waar voorkeur voor kleding, schoeisel, vervoersmiddel, muziek, type woning en soorten van tijdsverdrijf vastliggen binnen bepaalde vastgelegde variabelen.

Ik kan overdag genieten van een voetbalwedstrijd met een stel bouwvakkers, terwijl ik ‘s avonds in mijn avondkleding een opera bijwoon en ‘s nachts in een reepje stof in, laten we zeggen, Nighttown, ‘mijn bil schud’. ‘s Ochtends met een pinkje omhoog een Espresso in een decadente tent, ‘s middags boer ik bij een biertje een hotdog op in de kroeg en ‘s avonds sta ik achteraan in de rij bij de Wok-Chinees. De eerste week vakantie ongedoucht op doortocht door de Sahara met de Nomaden, de tweede week in een vijfsterrenhotel aan de kust. Met de trein naar school, boodschappen bij de Lidl, gratis fruit proberen los te peuteren bij het scheiden van de markt, uitgenodigd worden voor een etentje met Champagne en kaviaar. Na de zoetsappige Bollywood een Hollywood horrorfilm. Een week lang iedere dag uitgebreid koken, de volgende week zien te overleven op blokjes kaas en een zakje Japanse zoutjes. Een weekje Costa Brava. Een maand rondtrekken in Marokko.

Ik speur hokjes af. Ik speur stijlen af. Ik probeer verschillende manieren van leven uit. Alle manieren van leven schenken op hun manier bevrediging, zolang ik ze maar allemaal kan beleven. Ik vind mezelf om de paar dagen opnieuw uit. Ik doe maar wat. En ik geniet ervan. Want iedere manier van leven heeft iets eigens te bieden. Als ik morgen directeur zou worden, zou ik overmorgen met een hanenkam lopen. Als ik verkering met Sjonnie zou krijgen zou ik me accuut verkleden als hockeymeisje. Mijn leven is een verkleedpartijtje. Voor iedere gelegenheid een andere outfit. In iedere situatie een andere persoonlijkheid. En toch ben ik altijd mezelf. Maar dan een beetje anders.

Omdat het de eerste dag is bij het nieuwe baantje, en je als nachtmeisje bij sollicitatiegesprekken niet echt op de dresscode in het bedrijf let, ben je gedwongen je onhandelbare, veel te grote bos krullen te temmen. Als nachtmeisje ben je daar normaal gesproken wel een half uurtje zoet mee. Maar omdat je als nachtmeisje drie kwartier te laat bent, besluit je een hele pot gel over je haar leeg te gooien, er hard met de borstel doorheen te raggen, totdat het dan in ieder geval glad langs je gezicht valt. Om er even later in de spiegel achter te komen dat door deze strak-met-gel-in-de-knot-actie een relatief grote kale plek zich aftekent op een relatief goed zichtbare plaats op je hoofd. Als nachtmeisje heb je een goede relatie met je kat die tevreden naar je geschreeuw en geklaag luistert. Voor de 800ste keer in anderhalve dag tijd vraag je de kat in een wanhopige schreeuw waarom je in jezusnaam geen last hebt van PMS zodat je op tijd bepaalde onmisbare randattributen in huis kan halen. Dan begin je als nachtmeisje in je laatste, kostbare vijf minuten een zoektocht van tien minuten naar, goddank, de allerlaatste tampon in huis.

De trap naar beneden is ‘s ochtends een onneembare hindernis voor een nachtmeisje. Voetje voor voetje schuifelt een nachtmeisje met trillende beentjes naar beneden. Tree voor tree. Om bij de één na laatste trede zó misselijk te worden dat de rest van de trap en de kamer binnen een seconde overbrugd zijn en de boterham van de dag ervoor toch netjes in het sanitair belandt. Sommige nachtmeisjes hebben dan ook nog een hondje, die naar buiten wil, die gedwongen wordt een nieuw record in ontlasten te vestigen en op eten moet wachten totdat het nachtmeisje ‘s middags weer thuiskomt.

En nachtmeisjes rennen standaard te laat de deur uit, moeten standaard tien keer terug naar huis rennen om OV-kaarten, geschikt schoeisel en pakjes sigaretten te gaan halen. En nachtmeisjes missen dan uiteraard de enige bus die een goede verbinding op de trein geeft. In een wanhopige poging tot goed gedrag rent een nachtmeisje dan tevergeefs achter de bus aan, wordt door deze veel te inspannende actie nogmaals misselijk en spuugt dan het veel te kleine vuilnisbakje bij de bushalte onder. Als nachtmeisje ben je dan blij dat de rest van de forensen die bus wel gehaald hebben. Maar als nachtmeisje overkomt het je dan ook net dat een werkgraag mannetje met een oranje jasje het vuilnisbakje moet komen legen, zo op de vroege ochtend.

Als je als nachtmeisje dan eindelijk op het treinstation aankomt, de trein op een kilometer lengte mist, toch besluit een renactie op de trap te doen, dan wil het weleens gebeuren dat je als nachtmeisje van de trap af dondert, bovenaan de trap keihard je voet stoot tegen een onnuttige gele pilaar, je halve voet door je laars heen open haalt en gered moet worden door de eerste de beste overgeile kantoorklerk die het niet kan laten te lang in je opengesprongen bloesje te blijven kijken. Uiteraard heeft trein 2 een fikse vertraging, sta je als nachtmeisje een dikke vijf minuten opgescheept met je broederige redder en geef je na lang onderhandelen het telefoonnummer van een volslagen onbekende. Als nachtmeisje ben je de onderdaan van een wrede god die er voor zorgt dat je juist op dit soort momenten en in de meest godsonmogelijke periode van de maand transformeert tot een hormoonbom, veel te geanimeerd met een mooie jongen blijft staan praten, bijna vergeet de trein in te stappen, struikelt over het treintrappetje en uiteindelijk in de trein op de plaats naast de redder van de dag komt te zitten.

Als nachtmeisje ben je dan bereid de moed op te geven. Met het vooruitzicht veel te laat aan te komen bij je nieuwe baantje, besluit je als nachtmeisje de halve wereld af te bellen voor morele steun. En terwijl je als nachtmeisje je hart in een emotioneel betoog door de hele treincoupé blert, ontstaat er aan de andere kant van de lijn zo’n hard lachsalvo waar andere mensen in de coupé blijkbaar ook veel schik om moeten hebben, zijn de enige quasi ondersteunende woorden die je kan krijgen; "Typisch Gin!"

Nederlanders stinken. Echt waar. U schrikt er misschien van. Tenminste, als u Nederlander bent, want als u geen Nederlander bent weet u dit al langer. Nederlanders stinken, het spijt me voor u. Kijk, ik weet ook wel dat u er niets aan kunt doen. U wast zich immers dagelijks. U bent extreem hygiënisch. U gebruikt deodorant, parfum, kauwgom, mondwater, voetspray, zweetzooltjes. Maar toch, u stinkt. En niet echt een klein beetje. Het is natuurlijk een beetje van de persoon afhankelijk, maar de gemiddelde Nederlander heeft een indringende zure lucht om zich heen hangen. Waar het vandaan komt? Waarschijnlijk van het voedsel dat u tot u neemt. Kunt u niets aan doen. Moet u ook niets aan doen. Maar laten ‘we’ dan ook niet meer zeggen dat Turken en Marokkanen stinken. Nederlanders stinken ook.

NB. Wie de schoen past trekke hem aan.
NBB. ‘We’ staat al tussen aanhalingstekentjes, rhetorisch bedoeld dus.
NBBB. Protesteren heeft er alle schijn van dat u tegen de klippen op stinkt.

Acht uur ‘s ochtends:
Ding Ding – Ding Ding
(ik had willen schrijven ‘ding dong’, maar mijn deurbel doet nou eenmaal ding ding -  ding ding, vandaar). Ik sla snel een sarong om, ren naar de deur, ik verwacht een pakketje, snel zijn dus, voordat de postbode ‘m weer smeert. Buiten adem doe ik de voordeur open. Twee Margrietmoedertjes staren een beetje verlegen naar mijn piekhaar. De genante stilte duurt maar kort. De Margrietmoeder met het peentjeshaar begint zonder haar excuses te maken voor dit onchristelijke tijdstip tegen me te ratelen; "Goedemorgen mevrouw. We komen met u praten over de toestand in de wereld. De oorlog in Libanon. De hongersnood in Afrika…" In haar handen houdt ze, een beetje verstopt voor mijn zicht, een stapel blaadjes van de Wachttoren. "Het is wel erg vroeg voor dit soort onzin he," zeg ik. "Het mag dan wel vroeg zijn mevrouw, maar het is nooit te vroeg om God in uw leven binnen te laten," antwoordt de Margrietmoeder met het eikeldopjes-kapsel en de Loes Haasdijk bril. Ze neemt het de-wereld-heeft-god-nodig-betoog van haar mede Margrietmoedertje over. "We willen graag met u praten over de ellende in de wereld……"

Voordat ze haar zin af kan maken ben ik er al, intussen klaarwakker, tussengesprongen. "Ja, laten we in Godsnaam eens praten over de ellende in de wereld," zeg ik. "Laten we voor u eens dicht bij huis beginnen. Laten we het eens hebben over het kindermisbruik in Jehovagetuigenfamilies, het vrouwelijk seksueel misbruik bij de Wachttoren, de opvoeding die jullie je kinderen geven waardoor ze niet eens tegen de uitdagingen en gevaren in onze eigen maatschappij bestand zijn, het feit dat vele Jehovagetuigen hun hele vermogen aan de Wachttoren schenken om vervolgens, als ze zelf in de problemen komen, in hun eigen shit mogen omkomen. Laten we het daar inderdaad eens over hebben."

Verbouwereerd staren de Margrietmoedertjes me aan. Het eikeldopje doet haar lippen van elkaar, probeert er wat klanken uit te stoten, wat bij mij onvermijdelijk het beeld van een naar adem happende vis voor mijn ogen tovert. Dat soort repliek hadden ze natuurlijk niet verwacht op dit onchristelijke tijdstip. Het was de bedoeling mij te overrompelen met God, terwijl ik nog niet wakker genoeg zou zijn om er tegenin te gaan. "Misschien moet ik ú eens iets vertellen over de ellende in de wereld," zei ik tegen de Margrietmoedertjes. "Ik begrijp namelijk dat u beiden in een totaal geïsoleerde wereld leeft, en misschien moet u eens wijzer gemaakt worden. De grootste ellende in deze wereld komt namelijk door God. Of liever gezegd, door mensen zoals u, die denken dat ze God maar naar iedereen toe moeten brengen, daar oorlogen voor vechten, er mensen mee onderdrukken, voorbehoedsmiddelen verbieden zodat half Afrika sterft aan AIDS, en voor veel mensen het leven op aarde een levende hel maken. Ja, dan mag daar uiteindelijk wel een hemel tegenover staan!"

Mijn tirade werkt averechts, hoe had ik ook kunnen denken deze Margrietmoedertjes met een preek van anderhalve minuut voor me te winnen. De dames zien er een gat in om me te vertellen dat Jehova juist een oplossing kan bieden. Uiteraard. Ik geef het op. In de aanslag om de deur alweer dicht te smijten, blaat ik er nog uit; "Laat die Jehova dan eerst maar naar de aarde neerdalen, een boek dicteren dat past bij deze tijd en dan praten we wel weer verder. Goedemorgen dames!"

Tussen al deze hormoonbommen heb je dan ook nog meisjes zoals ik, die vanmiddag te lang in het zonnetje hebben gezeten, daar teveel wijn bij hebben gedronken, allang hadden besloten de hele avond naakt op de bank film te kijken en die dan met hun haren alle kanten op en uitgelopen mascara nog snel iets te eten moeten halen omdat ze zijn vergeten voedsel in te slaan. En uitgerekend dat soort meisjes, zoals ik, die moeten de ene na de andere goedkope versiertruc afwijzen, het hoofd een tikje afgewend, zodat het dode vogeltje bij de rechtmatige eigenaar blijft.

En op dit soort dagen passeren dan ook de allerslechtste versierpogingen de revue. Een halfbloed jongen, veel te jong, met mooie grijsblauwe ogen en een diepbruine huid werpt zich voor de auto van een meisje zoals ik, zegt: "Wow, wat heb jij mooie ogen! Je hebt me betoverd! Nu moet je me wel een lift geven. Dan trakteer ik jou op een drankje op de boulevard," en verwacht dan ook nog dat een meisjes zoals ik daar op in gaat.

Een blonde patser met een BMW cabriolet denkt dat een meisje zoals ik in katzwijm zal vallen voor zijn veel te protserige horloge, zijn beachboy kapsel, de auto niet te vergeten en zijn bluesbrothers zonnebril en denkt een meisje zoals ik te kunnen versieren door haar te zeggen (terwijl ze apetrots is op haar 17-jaar oude Renaultje 5): "Als je míjn vrouw was geweest, had ik je nooit in zo’n wrak laten rondrijden! Enne," wijzend op het telefoontje dat een meisje zoals ik keurig aan een koordje om haar nek heeft hangen zodat ze altijd de wegenwacht kan bellen als haar ‘wrak’ onverhoopt niet wil starten, "heeft dat dingetje van jou Bluetooth? Dan zend ik je even mijn visitekaartje, kan je me bellen en dan spreken we van de week een keer af om een hapje te eten." En als een meisje zoals ik er dan te lang over doet om de blonde God van een antwoord te voorzien, moeten mannen zoals hij aan hun vrouw, die blijkbaar nog even sigaretten moest halen, uitleggen dat ze een meisje zoals ik de weg naar de benzinepomp aan het uitleggen waren. Het lijkt wel lente!

"Kanker Marokkaan! Hou die tering hond van je bij je!" schalde het vanmorgen hard over het kleine veldje waar ik als slaperige zombie mijn hond liet plassen. Ik stond letterlijk te tollen op mijn benen, ik had pas een paar uurtjes geslapen, maar de hond moest nodig en dus liepen we daar in alle vroegte. Honden mogen daar loslopen, voordat u daarop blijft haken en de rest van het verhaal niet meepakt. En dus liep mijn hond los naar een geschikt plekje voor haar plasje te zoeken. Ze was blijkbaar niet de enige die het niet kon ophouden totdat de wekker zou gaan want er liepen meer mensen. En honden. Allemaal loslopend. De mensen ook. Ik had dus niet direct door dat met de scheldschreeuw ‘Kanker Marokkaan’ op mij werd gedoeld. Mijn hond was een meter of twintig bij mij vandaan aan het spelen op het veldje met, ironisch genoeg, een klein wit hondje. Het baasje van het witte hondje stond een heel eind verderop en bleek de trotse eigenaar te zijn van deze prachtige vocabulaire.

Misschien kwam het omdat ik nog zo slaperig was, maar ergens weigerden mijn oren de informatie te vertalen naar mijn hersens. Mijn ogen speurden de omgeving af naar een ‘Kanker Marokkaan’ en een hond die overlast veroorzaakte, maar overal waar ik keek werd er naar míj gestaard. Het baasje van de teckel had een meewarige blik in haar ogen, een meneer met een bouvier gaf me een troostende knipoog, de oudere dame met haar Dalmatiër keek snel van me weg en de uit de kluiten gewassen bodybuilder met zijn eveneens uit de kluiten gewassen Mastino keken me allebei minachtend en dreigend aan. Geen van allen hadden ze een Meditteraan uiterlijk. Veel tijd om na te denken kreeg ik niet. Aan de overkant van het veldje stevende de Marokkanenhater, van middelbare leeftijd met blond-grijzend haar en een prachtige krulsnor, met grote en kordate passen op mijn hond af. Ik was accuut klaarwakker. Ik rende het gras op, verloor mijn te grote slipper, stapte in de zachte hondenkak en kwam gelukkig eerder bij de spelende honden aan dan bromsnor. Toch probeerde hij nog of hij de hond kon raken door met al zijn tenen gestrekt naar het beestje uit te halen. "Ik zei dat je je hond bij je moest houden, kankerteef! Rot op, terug naar Marokko en neem die tyfus hond van je mee, smerige kut Marokkaan!" riep hij tegen me, terwijl we nu nog maar twee meter van elkaar verwijderd waren.

Natuurlijk weet ik dat het geen zin heeft om te reageren, dat het beter is de eer aan jezelf te houden, je gewoon om te draaien en hem zichzelf belachelijk te laten maken, maar dat kon ik niet. Ik zette nog een stap in zijn richting, probeerde me zo groot en dreigend mogelijk te maken, balde mijn vuisten en zei op een uiterst giftige en agressieve toon: "Wat moet je nou Stink Belg? Raak mijn hond met één teen aan en ik breek al je botten!" Bromsnor hapte naar adem, werd roodpaars en ontplofte bijna toen hij mij, met consumptie dat recht in mijn gezicht belandde, duidelijk probeerde te maken dat hij geen Belg was. "En ik ben geen Marokkaan," zei ik koeltjes. Ik draaide me om, gaf zijn hondje nog een aaitje, lijnde mijn eigen tyfus hond aan en liet bromsnor daar verbouwereerd achter. En toen ik een paar meter verdergelopen was zodat mijn hond buiten de vuurlinie was, draaide ik me nogmaals om en riep naar de man: "Ik heb overigens niets tegen Belgen!" "Loop nou maar naar huis kut Turk, voordat er echt ongelukken gebeuren!" antwoordde de man. Ik bond mijn hond aan een boom waar ik vlakbij stond, liep terug naar Bromsnor en ging uitdagend voor hem staan. "Kom maar op met je ongeluk dan, miezerige racist," zei ik op kalme toon. Ik maakte indruk. De Bromsnor deinsde achteruit, mompelde iets in de trant van dat hij geen problemen wilde en liep snel de andere kant op. "Racisten, dat zijn pas smerige mensen," riep ik hem na. "En als je dan toch iemand wil uitschelden om zijn afkomst, zorg er dan voor dat je het goede land kiest!"