Mijn relatie is over. Al een maand. En nog wat dagen. Ik kan mijn draai nog niet helemaal vinden, maar met mij gaat het goed. Over het algemeen. Maar je hebt van die dagen dat je het liefst naar huis wil rennen, in de armen van je minnaar wil vallen en even wil horen dat er iemand is die van je houdt. Vandaag was zo’n dag.

Na mijn sollicitatie avontuur voelde ik me werkelijk leeggezogen, en opgeblazen, van het broodje Döner. Mijn voeten deden zeer van de hakjes waar ik veel te lang op had moeten lopen. Ik had dorst. En honger, ondanks het broodje Döner. Ik moest nodig plassen en ik was eigenlijk ook te moe voor woorden. Naar huis, zo snel mogelijk, was het enige waar ik nog aan kon denken. Meestal is de gedachte aan thuis op zulke momenten al genoeg om me weer lekkerder te voelen, maar vandaag was thuis ineens thuis niet meer. Geen warm lichaam om even tegen aan te leunen. Geen natte zoen, op die van de hond na. En niemand om naar mijn avonturen te luisteren.

De Metro had beloofd dat iedereen vandaag thuis zou blijven vanwege het slechte weer, maar de verslaggever van dat stukje had slechte voorspellende gaven. Het was afgelaaien druk op het station van aankomst. Ik moest nog steeds plassen, en als ik ergens niet tegen kan is het met een volle blaas in een menigte te staan. Vraag me niet waarom, het is gewoon zo. Ik heb me ergens achteraf opgesteld om toch in ieder geval wat lucht te kunnen laten ontsnappen. Ik voelde me klote.

Ik heb De Ex in al die tijd nog niet zo veel gemist als op dat moment. De tranen hadden me spontaan in mijn ogen kunnen schieten. Meeslepend liedje op mijn MP3 spelertje en hup, ik was een paar jaar terug in de tijd. Terwijl mijn verlangen naar De Ex met de seconde groeide, kreeg ik ook steeds meer oog voor mijn medereizigers. Ik vind mannen normaal gesproken niet zo interessant om naar te kijken. Ik val wel op mannen. Uitsluitend zelfs. Maar ik vind ze gewoon niet zo interessant om naar te kijken. Op dat moment vond ik opeens wel heel veel mannen interessant om naar te kijken. Geen zin meer om naar huis te gaan dus. En ik had nog steeds een volle blaas. Naar de kroeg dus, in ieder geval om die plas eruit te laten.

Een grand café, ik vermijd netjes de bruine kroeg. Maar lastig, op vrijdagmiddag net na happy hour in je eentje een café binnenstappen, maar ik hoefde niet lang alleen te zijn. Een mooie Arabische jongen met een lief gezicht was graag bereid me gezelschap te houden. Mijn hormonen gingen als een razende tekeer. Taferelen à la 1001-en-1-nacht speelden zich af voor mijn ogen. Het was misschien wel tijd voor een one night stand. Voor deze ene keer. Want ik ben normaal niet zo. Niet omdat ik daar te goed voor ben, gewoon omdat ik de eerste keer in de regel beroerd vind. Maar van slag door mijn voorbije relatie, slaapgebrek, een rotdag en het feit dat ik ook nog eens gestopt ben met de pil, maakten mij een vurig hormonen slachtoffer. Ik was er klaar voor.
"Wat wil je drinken?"
"Een biertje," antwoordde ik.
Helaas, bier is niet halal. En neuken voor het huwelijk ook niet.