Gelooft u in de ware liefde? Ik niet. Ik vertel er direct bij dat ik net een ‘langdurige’ relatie achter de rug heb. Dan kunt u mij misschien wegstoppen onder het kopje gedesillusioneerde cynicus. Bent u er nog? Mooi. Dan twijfelt u waarschijnlijk.

Als we het volstrekt nuchter bekijken is ‘de ware’ liefde bij voorbaat al onzin. Stel u woont in Persingen, een dorp met 98 inwoners, en u zet verder nooit een stap in de wijde wereld, dan moet u uw ware liefde dus vinden tussen het aantal beschikbare, vruchtbare mannen of vrouwen van die 98 inwoners. Het moet welhaast op een wonder berusten dat het u lukt ‘de ware’ daar tegen te komen. Er zijn natuurlijk mensen die niet geloven in toeval en beweren dat je met vooropgezette plannen van één of andere entiteit dan toch dicht bij elkaar geboren wordt. Maar daar moet je wel heel desparaat voor zijn, om dat te geloven. Op een wereldbevolking van bijna 7 miljard mensen is het dan ook heel erg bijzonder dat u uw ware liefde in uw stamkroeg ontmoet, of in de buurtsuper, of op uw werk. Op vakantie dan? Ach er zijn duizenden bestemmingen die u had kunnen kiezen, de ander ook. Of wilt u het dan toch op voorbestemming gooien?

De ware is dan ook eerder een metafoor voor een streven of een verlangen een bepaalde vorm van liefde te vinden die alles overstijgt. Helaas is het ook maar al te vaak een excuus, want na de zoveelste verbroken relatie verzuchten we makkelijk dat hij of zij de ware niet geweest zal zijn. Alweer niet. Ergens op deze aarde loopt iemand die u wel volledig zal begrijpen, die u neemt zoals u bent, die onvoorwaardelijk van u houdt en die u iedere dag weer in vuur en vlam kan zetten. Kunstenaars, musici, schrijvers, filosofen en zelfs wetenschappers houden zich al eeuwen bezig met dit utopische fenomeen. Want een utopie, dat blijft het (vrijwel) altijd. Vrijwel tussen haakjes uiteraard, want er zullen altijd mensen zijn die beweren dat ze het gevonden hebben.

Ik zie het geloof in de ware liefde meer als onvermogen om met de dagelijkse werkelijkheid om te gaan. De dagelijkse werkelijkheid is namelijk dat u moet werken voor de kost, never genoeg geld en tijd zult hebben alle potentiële partners ter wereld tegen elkaar af te wegen, en dat partners nu eenmaal een eigen persoonlijkheid hebben. Persoonlijkheden worden gevormd door omstandigheden, tussen uw relatie staat het leven, het is maar net hoe u er mee om gaat. En hoe u met elkaar kunt meegroeien. Partners die helemaal in elkaar opgaan, slokken elkaar vaak helemaal op. Grote kans dat één van de twee, of allebei, zoveel moet geven dat zijn eigen persoonlijkheid verloren gaat. Na een aantal jaar komt zijn of haar ware aard boven. En dat wordt negatief geïnterpreteerd. Het is fantastisch als u allebei op hetzelfde moment, op dezelfde manier romantisch bent. Maar hoe vaak komt het voor dat u tegelijkertijd moet poepen? Ook vrijwel nooit. Zo werkt dat ook met romantiek. En zo werkt dat ook met de liefde. Beide partners geven hun eigen inbreng aan een relatie, die past bij de omstandigheden van ieders leven.

Als de tandjes door komen bijvoorbeeld, vliegt de romantiek de deur uit. Zij wordt een zeurderige dikkerd, hij geeft nooit genoeg aandacht aan de kinderen. Mocht hij bij aanvang van de relatie nog naar andere vrouwen kijken, na het tweede kind niet meer. Zij wordt daar onzeker van. Heeft hij soms niet genoeg aan haar? Zij is constant op dieet, hij eet teveel en is bovendien niet aardig genoeg tegen haar moeder. Met argusogen wordt naar het alcoholgebruik van de partner gekeken, masturberen is hoogverraad en pornofilms zijn voor gefrustreerde mannetjes. Het bloemetje dat eerst zo werd gewaardeerd is nu een vereiste geworden. U hoort het haar zeggen tegen haar moeder: "En hij heeft ook al jaren geen bloemetje meer voor me meegenomen." Vond zij het vroeger leuk als hij hele gedichten uit zijn kont kon opzeggen, na de zoveelste scheet in het openbaar kan ze geen enkel lichaamsgeluid meer verdragen.

Die ontnuchtering ook, als onze droompartner blijkt een schetend en boerend monster te zijn. De afknapper. Alle inkomsten worden uitgegeven aan het droomkasteel, met bijbehorende droomauto, waardoor er geen geld overblijft voor de kapper of een lippenstiftje. Was zij ooit zijn lustobject, op een gegeven moment vindt hij het haar taak zijn pisspetters van de WC tegels af te schrobben. Seks gebeurt steeds vaker in bed, als het licht allang uit is, en beiden te moe zijn om nog actief te bewegen. En ach jee, zij blijkt hem ook nog eens veel beter te kennen dan hij zichzelf kent. Zij bepaalt wat hij nodig heeft. En hij is te lui geworden om zich daar tegen te verzetten.

Samengevat: Het leven is niet romantisch. Partners zijn mensen. En mensen zijn niet romantisch, niet 24 uur per dag. Partners veranderen ook. En partners moeten die ruimte krijgen. Als men uiteindelijk niet meer bij elkaar past, dan is het tijd om los te laten. Kunnen we dan niet accepteren dat deze partner ooit onze Grote Liefde was, maar dat het nu tijd is voor een nieuwe Grote Liefde, of even een kleine liefde tussendoor? Dat de Grote Liefde gewoon scheten laat, uitzet na het kinderen krijgen, moe uit zijn werk thuiskomt en kan veranderen? En dat romantiek niet altijd mogelijk is, dat iemand die zegt u volledig te begrijpen liegt dat hij barst? Is het niet veel romantischer te geloven dat er meerdere Grote Liefdes zijn, waar u verschillende dingen uit haalt, die passen bij bepaalde levensfasen, en die gewoon zichzelf mogen zijn, en dat dat het is wat een partner uiteindelijk interessant maakt? Het idee dat u bij elkaar MAG zijn de rest van uw levens, maar dat het niet HOEFT?