Ik snap best dat het lastig is. Klanten. En dan vooral van die klanten met afgeladen winkelkarretjes. En moeders met kinderwagens en anderszins meegetorst kroost. Minder valide bejaardjes met een rollatortje. Heel vervelend. Vind ik ook. Misschien bent u daarom massaal met een anti-klanten winkelbevoorradingsactie begonnen? Gewoon alle winkelpaden barricaderen met bevoorradingskarren en bijbehorend in de weg staand personeel. Effectief klanten wegjagen door ze gewoon het winkelen te beletten. Een hele goede zet. Ik kan u verzekeren dat het inderdaad werkt.

Met name zo rond vier à vijf uur ‘s middags, rond de feestdagen en op zaterdagen is uw strategie ronduit slim te noemen. Ik race nu, in plaats van goed mijn tijd te nemen om even alles goed te bekijken, honderd keer te twijfelen en uiteindelijk veel en veel te veel mee te nemen, met een briefje door uw gebarricadeerde winkelpaden om zo snel mogelijk weer buiten te kunnen staan. De impulsaankoopaanwakkerende goederen bij de kassa laat ik braaf in de mandjes liggen. Ik zou niet durven graaien namelijk, misschien moet het nog wel ergens opgeborgen of ingeruimd worden. Je weet maar nooit tegenwoordig.

Ook ben ik u oneindig dankbaar dat de kassabeleefheidspraatjes voorgoed tot het verleden lijken te behoren. Die verplichte ‘goedemiddag’ iedere keer ís ook rete-irrtant. En het is werkelijk fijn dat wij vervelende klanten nu ook eindelijk eens al uw vuile was te zien krijgen. Dat Bep vanmiddag weer geen pauze heeft gehad. En dat Sofie nu alweer niet gewoon om vier uur naar huis kan, omdat u een personeelstekort heeft. Hoewel ik me over dat laatste afvraag of het überhaupt waar is. Of misschien ligt het wel aan mij. Maar ik struikel in ieder geval om de drie meter over weer een nieuwe vloekende puber in bedrijfskleding.

Misschien, beste supermarktmanagers van Nederland, kunt u in de Dikke van Dalen het woord ‘plannen’ eens opzoeken. Het staat maar een klein stukje verder dan ‘inroosteren’. Het is maar een ingeving. Alleen voor Bep hoor. En Sofie. Want je zou er toch niet aan moeten denken dat al die mensen ineens weer met overvolle boodschappenkarretjes komen aanzetten, of met kinderwagens en anderszins meegetorst kroost. Het is inderdaad veel handiger als wij moeders die thuislaten, zodat we ons dubbel en dwars zullen haasten om uw winkel weer uit te komen. En ach ja, voor de rollatoren laat u inderdaad maar best sneeuw en ijs voor de deur liggen. De verzekering kan wel zorgen voor die ene verdwaalde bejaarde die het toch waagt om naar uw winkel te komen. Voor Bep dus. En Sofie. Dat plannen. Het is maar een idee.

PS. Ik heb me laten vertellen dat ‘s avonds, zo tijdens het nieuws en Goede Tijden Slechte Tijden, weinig mensen nog iets nodig hebben uit de winkel. Misschien zou u Bep dan pauze kunnen geven? Dan kan ze op drukke tijdstippen namelijk gewoon helpen om klanten dwars te zitten met de anti-klanten winkelbevoorradingsactie!

Met sommige dingen ben ik het zelfs helemáál niet. Ik ben niet hip genoeg voor een wijntje ‘s avonds op de bank. Ik ben niet mondain genoeg voor voedsel op bedjes van rucolasla en mousse toetjes. Ik ben niet slim genoeg om een wetenschappelijke prijs in de wacht te slepen. Niet dat ik daar moeite voor heb gedaan, want als ‘net-niet’ meisje, weet ik ook gewoon net niet hoe ik dat soort mogelijkheden op moet zoeken.

Soms heb ik het gevoel dat alles wat ik doe, het gewoon allemaal ‘net-niet’ is. Ik ben een duizendpoot en alleskunner, maar ik blink overal net-niet in uit. En soms heb ik het gevoel dat ik de lat gewoon net-niet hoog genoeg leg. En zo gaat het ook met alles wat ik koop. De hele wereld loopt met de nieuwste design gadgets, en ik neem genoegen met een koelkast die wel hetzelfde kan, maar die bij lange na niet hetzelfde aanzien geniet.

Als net-niet meisje, heb ik ook voortdurend het gevoel een vreemde eend in de bijt te zijn. Vroeger op school al. Terwijl de hele klas een 501 aan zijn kont trok, gaf ik mijn kleedgeld liever aan andere dingen uit. Hoeveel commentaar ik er ook op kreeg. Dat in een 501 mijn platte achterwerk er bijvoorbeeld veel mooier uit zou zien. Uiteindelijk heb ik, terwijl de rest van de klas al op nieuwe modellen was overgestapt, een keer een afgekeurde 501 gekocht. Voor een vijfde van de prijs. Ik voelde geen enkel verschil. Behalve dan, dat ik er weer net-niet bij hoorde.

En ik kan het nog steeds niet. Een budget voor een maand voedsel uitgeven aan een kledingstuk. Ik blijf hangen bij de neppers en de marktversies van de laatste mode. In een restaurant kan ik het ook nog steeds niet over mijn hart verkrijgen het allerduurste gerecht op de kaart te nemen. Al heb ik er nog zoveel trek in. En trendy eten, wil mijn maag op één of andere manier niet hebben.

Ik geef nog altijd het liefste mijn geld uit aan het leven. Een leven dat ook allerminst trendy te noemen is. Vergeleken bij de verhalen van anderen, is mijn leven het gewoon ‘net-niet’. Ik kan nooit vertellen dat ik naar die ene hippe tent ben geweest, of verlááfd ben aan dat trendy drankje, of mijn zinnen heb gezet op die megapopulaire auto. Het gaat allemaal aan me voorbij.

Ik verlang weleens naar een puntzak Vlaamse frieten, een speciaaltje van de Febo, of een lekker koud biertje. Een normale. Van de tap. Met de beste wil van de wereld kan ik geen trek krijgen in Sushi, of oesters, of zelfs kaviaar. Ook al is het allemaal nog zo mondain. Ik heb geen uitgesproken smaak. Het zal bij mij thuis dan ook altijd meer een zooitje bijeengeraapt blijven, dan design of gestyled. Mijn kapsel is ook al een jaar of vijftien exact hetzelfde. Net als mijn levensstijl.

Als ‘net-niet’ meisje ben ik eigenlijk maar heel gewoontjes. Dertien in het dozijn. Miss doorsnee. Altijd al geweest ook. Misschien moet ik me er wel gewoon bij neerleggen dat ik het nooit helemaal zal zijn. Maar dat lukt me dan ook weer net niet. 

Omdat het de eerste dag is bij het nieuwe baantje, en je als nachtmeisje bij sollicitatiegesprekken niet echt op de dresscode in het bedrijf let, ben je gedwongen je onhandelbare, veel te grote bos krullen te temmen. Als nachtmeisje ben je daar normaal gesproken wel een half uurtje zoet mee. Maar omdat je als nachtmeisje drie kwartier te laat bent, besluit je een hele pot gel over je haar leeg te gooien, er hard met de borstel doorheen te raggen, totdat het dan in ieder geval glad langs je gezicht valt. Om er even later in de spiegel achter te komen dat door deze strak-met-gel-in-de-knot-actie een relatief grote kale plek zich aftekent op een relatief goed zichtbare plaats op je hoofd. Als nachtmeisje heb je een goede relatie met je kat die tevreden naar je geschreeuw en geklaag luistert. Voor de 800ste keer in anderhalve dag tijd vraag je de kat in een wanhopige schreeuw waarom je in jezusnaam geen last hebt van PMS zodat je op tijd bepaalde onmisbare randattributen in huis kan halen. Dan begin je als nachtmeisje in je laatste, kostbare vijf minuten een zoektocht van tien minuten naar, goddank, de allerlaatste tampon in huis.

De trap naar beneden is ‘s ochtends een onneembare hindernis voor een nachtmeisje. Voetje voor voetje schuifelt een nachtmeisje met trillende beentjes naar beneden. Tree voor tree. Om bij de één na laatste trede zó misselijk te worden dat de rest van de trap en de kamer binnen een seconde overbrugd zijn en de boterham van de dag ervoor toch netjes in het sanitair belandt. Sommige nachtmeisjes hebben dan ook nog een hondje, die naar buiten wil, die gedwongen wordt een nieuw record in ontlasten te vestigen en op eten moet wachten totdat het nachtmeisje ‘s middags weer thuiskomt.

En nachtmeisjes rennen standaard te laat de deur uit, moeten standaard tien keer terug naar huis rennen om OV-kaarten, geschikt schoeisel en pakjes sigaretten te gaan halen. En nachtmeisjes missen dan uiteraard de enige bus die een goede verbinding op de trein geeft. In een wanhopige poging tot goed gedrag rent een nachtmeisje dan tevergeefs achter de bus aan, wordt door deze veel te inspannende actie nogmaals misselijk en spuugt dan het veel te kleine vuilnisbakje bij de bushalte onder. Als nachtmeisje ben je dan blij dat de rest van de forensen die bus wel gehaald hebben. Maar als nachtmeisje overkomt het je dan ook net dat een werkgraag mannetje met een oranje jasje het vuilnisbakje moet komen legen, zo op de vroege ochtend.

Als je als nachtmeisje dan eindelijk op het treinstation aankomt, de trein op een kilometer lengte mist, toch besluit een renactie op de trap te doen, dan wil het weleens gebeuren dat je als nachtmeisje van de trap af dondert, bovenaan de trap keihard je voet stoot tegen een onnuttige gele pilaar, je halve voet door je laars heen open haalt en gered moet worden door de eerste de beste overgeile kantoorklerk die het niet kan laten te lang in je opengesprongen bloesje te blijven kijken. Uiteraard heeft trein 2 een fikse vertraging, sta je als nachtmeisje een dikke vijf minuten opgescheept met je broederige redder en geef je na lang onderhandelen het telefoonnummer van een volslagen onbekende. Als nachtmeisje ben je de onderdaan van een wrede god die er voor zorgt dat je juist op dit soort momenten en in de meest godsonmogelijke periode van de maand transformeert tot een hormoonbom, veel te geanimeerd met een mooie jongen blijft staan praten, bijna vergeet de trein in te stappen, struikelt over het treintrappetje en uiteindelijk in de trein op de plaats naast de redder van de dag komt te zitten.

Als nachtmeisje ben je dan bereid de moed op te geven. Met het vooruitzicht veel te laat aan te komen bij je nieuwe baantje, besluit je als nachtmeisje de halve wereld af te bellen voor morele steun. En terwijl je als nachtmeisje je hart in een emotioneel betoog door de hele treincoupé blert, ontstaat er aan de andere kant van de lijn zo’n hard lachsalvo waar andere mensen in de coupé blijkbaar ook veel schik om moeten hebben, zijn de enige quasi ondersteunende woorden die je kan krijgen; "Typisch Gin!"

Beste luchtbeddenfabrikant,

Ik wil u graag aanraden uw medewerkers flink lange vakanties aan te bieden. De reis naar verre oorden moeten ze maar zelf bekostigen, maar geeft u hen vooral een flinke voorraad luchtbedden mee. Dure luchtbedden. Van die luchtbedden die je ook graag weer mee terug naar huis neemt aan het einde van de vakantie. Misschien dat bij uw ontwerpafdeling dan enige affiniteit met het product ontstaat, want werkelijk waar, wie nu het systeem heeft bedacht moet echt nog nooit een luchtbed hebben opgeblazen. Door het veiligheidsventieltje is het namelijk echt een hels karwei de pomp er stevig in te stoppen. Ben je net lekker hard aan het pompen, schiet dat ding er met een noodgang uit, samen met een hoop van de reeds ingeblazen lucht. Ja die klepjes zijn er natuurlijk om het ontsnappen van lucht tegen te gaan. Maar bij het opblazen merk je daar niet zoveel van. Bij het leeg laten lopen wel overigens. Het is bijna een godsonmogelijk karwei om zo’n luchtbed volledig vrij van lucht te maken. Mijn lichaamsgewicht kan die strijd in ieder geval niet aan. De buren hebben het gesticht al gebeld, ik heb er bovenop gelegen. Een bommetje geprobeerd. De foetushouding. Niets werkt. Uiteindelijk wist de schaar de oplossing te bieden. En dat kan niet de bedoeling zijn. Of juist wel?

Met vriendelijke groet,

Het meisje uit het luchtkasteel

Nederlanders stinken. Echt waar. U schrikt er misschien van. Tenminste, als u Nederlander bent, want als u geen Nederlander bent weet u dit al langer. Nederlanders stinken, het spijt me voor u. Kijk, ik weet ook wel dat u er niets aan kunt doen. U wast zich immers dagelijks. U bent extreem hygiënisch. U gebruikt deodorant, parfum, kauwgom, mondwater, voetspray, zweetzooltjes. Maar toch, u stinkt. En niet echt een klein beetje. Het is natuurlijk een beetje van de persoon afhankelijk, maar de gemiddelde Nederlander heeft een indringende zure lucht om zich heen hangen. Waar het vandaan komt? Waarschijnlijk van het voedsel dat u tot u neemt. Kunt u niets aan doen. Moet u ook niets aan doen. Maar laten ‘we’ dan ook niet meer zeggen dat Turken en Marokkanen stinken. Nederlanders stinken ook.

NB. Wie de schoen past trekke hem aan.
NBB. ‘We’ staat al tussen aanhalingstekentjes, rhetorisch bedoeld dus.
NBBB. Protesteren heeft er alle schijn van dat u tegen de klippen op stinkt.

Acht uur ‘s ochtends:
Ding Ding – Ding Ding
(ik had willen schrijven ‘ding dong’, maar mijn deurbel doet nou eenmaal ding ding -  ding ding, vandaar). Ik sla snel een sarong om, ren naar de deur, ik verwacht een pakketje, snel zijn dus, voordat de postbode ‘m weer smeert. Buiten adem doe ik de voordeur open. Twee Margrietmoedertjes staren een beetje verlegen naar mijn piekhaar. De genante stilte duurt maar kort. De Margrietmoeder met het peentjeshaar begint zonder haar excuses te maken voor dit onchristelijke tijdstip tegen me te ratelen; "Goedemorgen mevrouw. We komen met u praten over de toestand in de wereld. De oorlog in Libanon. De hongersnood in Afrika…" In haar handen houdt ze, een beetje verstopt voor mijn zicht, een stapel blaadjes van de Wachttoren. "Het is wel erg vroeg voor dit soort onzin he," zeg ik. "Het mag dan wel vroeg zijn mevrouw, maar het is nooit te vroeg om God in uw leven binnen te laten," antwoordt de Margrietmoeder met het eikeldopjes-kapsel en de Loes Haasdijk bril. Ze neemt het de-wereld-heeft-god-nodig-betoog van haar mede Margrietmoedertje over. "We willen graag met u praten over de ellende in de wereld……"

Voordat ze haar zin af kan maken ben ik er al, intussen klaarwakker, tussengesprongen. "Ja, laten we in Godsnaam eens praten over de ellende in de wereld," zeg ik. "Laten we voor u eens dicht bij huis beginnen. Laten we het eens hebben over het kindermisbruik in Jehovagetuigenfamilies, het vrouwelijk seksueel misbruik bij de Wachttoren, de opvoeding die jullie je kinderen geven waardoor ze niet eens tegen de uitdagingen en gevaren in onze eigen maatschappij bestand zijn, het feit dat vele Jehovagetuigen hun hele vermogen aan de Wachttoren schenken om vervolgens, als ze zelf in de problemen komen, in hun eigen shit mogen omkomen. Laten we het daar inderdaad eens over hebben."

Verbouwereerd staren de Margrietmoedertjes me aan. Het eikeldopje doet haar lippen van elkaar, probeert er wat klanken uit te stoten, wat bij mij onvermijdelijk het beeld van een naar adem happende vis voor mijn ogen tovert. Dat soort repliek hadden ze natuurlijk niet verwacht op dit onchristelijke tijdstip. Het was de bedoeling mij te overrompelen met God, terwijl ik nog niet wakker genoeg zou zijn om er tegenin te gaan. "Misschien moet ik ú eens iets vertellen over de ellende in de wereld," zei ik tegen de Margrietmoedertjes. "Ik begrijp namelijk dat u beiden in een totaal geïsoleerde wereld leeft, en misschien moet u eens wijzer gemaakt worden. De grootste ellende in deze wereld komt namelijk door God. Of liever gezegd, door mensen zoals u, die denken dat ze God maar naar iedereen toe moeten brengen, daar oorlogen voor vechten, er mensen mee onderdrukken, voorbehoedsmiddelen verbieden zodat half Afrika sterft aan AIDS, en voor veel mensen het leven op aarde een levende hel maken. Ja, dan mag daar uiteindelijk wel een hemel tegenover staan!"

Mijn tirade werkt averechts, hoe had ik ook kunnen denken deze Margrietmoedertjes met een preek van anderhalve minuut voor me te winnen. De dames zien er een gat in om me te vertellen dat Jehova juist een oplossing kan bieden. Uiteraard. Ik geef het op. In de aanslag om de deur alweer dicht te smijten, blaat ik er nog uit; "Laat die Jehova dan eerst maar naar de aarde neerdalen, een boek dicteren dat past bij deze tijd en dan praten we wel weer verder. Goedemorgen dames!"

Tussen al deze hormoonbommen heb je dan ook nog meisjes zoals ik, die vanmiddag te lang in het zonnetje hebben gezeten, daar teveel wijn bij hebben gedronken, allang hadden besloten de hele avond naakt op de bank film te kijken en die dan met hun haren alle kanten op en uitgelopen mascara nog snel iets te eten moeten halen omdat ze zijn vergeten voedsel in te slaan. En uitgerekend dat soort meisjes, zoals ik, die moeten de ene na de andere goedkope versiertruc afwijzen, het hoofd een tikje afgewend, zodat het dode vogeltje bij de rechtmatige eigenaar blijft.

En op dit soort dagen passeren dan ook de allerslechtste versierpogingen de revue. Een halfbloed jongen, veel te jong, met mooie grijsblauwe ogen en een diepbruine huid werpt zich voor de auto van een meisje zoals ik, zegt: "Wow, wat heb jij mooie ogen! Je hebt me betoverd! Nu moet je me wel een lift geven. Dan trakteer ik jou op een drankje op de boulevard," en verwacht dan ook nog dat een meisjes zoals ik daar op in gaat.

Een blonde patser met een BMW cabriolet denkt dat een meisje zoals ik in katzwijm zal vallen voor zijn veel te protserige horloge, zijn beachboy kapsel, de auto niet te vergeten en zijn bluesbrothers zonnebril en denkt een meisje zoals ik te kunnen versieren door haar te zeggen (terwijl ze apetrots is op haar 17-jaar oude Renaultje 5): "Als je míjn vrouw was geweest, had ik je nooit in zo’n wrak laten rondrijden! Enne," wijzend op het telefoontje dat een meisje zoals ik keurig aan een koordje om haar nek heeft hangen zodat ze altijd de wegenwacht kan bellen als haar ‘wrak’ onverhoopt niet wil starten, "heeft dat dingetje van jou Bluetooth? Dan zend ik je even mijn visitekaartje, kan je me bellen en dan spreken we van de week een keer af om een hapje te eten." En als een meisje zoals ik er dan te lang over doet om de blonde God van een antwoord te voorzien, moeten mannen zoals hij aan hun vrouw, die blijkbaar nog even sigaretten moest halen, uitleggen dat ze een meisje zoals ik de weg naar de benzinepomp aan het uitleggen waren. Het lijkt wel lente!

"Kanker Marokkaan! Hou die tering hond van je bij je!" schalde het vanmorgen hard over het kleine veldje waar ik als slaperige zombie mijn hond liet plassen. Ik stond letterlijk te tollen op mijn benen, ik had pas een paar uurtjes geslapen, maar de hond moest nodig en dus liepen we daar in alle vroegte. Honden mogen daar loslopen, voordat u daarop blijft haken en de rest van het verhaal niet meepakt. En dus liep mijn hond los naar een geschikt plekje voor haar plasje te zoeken. Ze was blijkbaar niet de enige die het niet kon ophouden totdat de wekker zou gaan want er liepen meer mensen. En honden. Allemaal loslopend. De mensen ook. Ik had dus niet direct door dat met de scheldschreeuw ‘Kanker Marokkaan’ op mij werd gedoeld. Mijn hond was een meter of twintig bij mij vandaan aan het spelen op het veldje met, ironisch genoeg, een klein wit hondje. Het baasje van het witte hondje stond een heel eind verderop en bleek de trotse eigenaar te zijn van deze prachtige vocabulaire.

Misschien kwam het omdat ik nog zo slaperig was, maar ergens weigerden mijn oren de informatie te vertalen naar mijn hersens. Mijn ogen speurden de omgeving af naar een ‘Kanker Marokkaan’ en een hond die overlast veroorzaakte, maar overal waar ik keek werd er naar míj gestaard. Het baasje van de teckel had een meewarige blik in haar ogen, een meneer met een bouvier gaf me een troostende knipoog, de oudere dame met haar Dalmatiër keek snel van me weg en de uit de kluiten gewassen bodybuilder met zijn eveneens uit de kluiten gewassen Mastino keken me allebei minachtend en dreigend aan. Geen van allen hadden ze een Meditteraan uiterlijk. Veel tijd om na te denken kreeg ik niet. Aan de overkant van het veldje stevende de Marokkanenhater, van middelbare leeftijd met blond-grijzend haar en een prachtige krulsnor, met grote en kordate passen op mijn hond af. Ik was accuut klaarwakker. Ik rende het gras op, verloor mijn te grote slipper, stapte in de zachte hondenkak en kwam gelukkig eerder bij de spelende honden aan dan bromsnor. Toch probeerde hij nog of hij de hond kon raken door met al zijn tenen gestrekt naar het beestje uit te halen. "Ik zei dat je je hond bij je moest houden, kankerteef! Rot op, terug naar Marokko en neem die tyfus hond van je mee, smerige kut Marokkaan!" riep hij tegen me, terwijl we nu nog maar twee meter van elkaar verwijderd waren.

Natuurlijk weet ik dat het geen zin heeft om te reageren, dat het beter is de eer aan jezelf te houden, je gewoon om te draaien en hem zichzelf belachelijk te laten maken, maar dat kon ik niet. Ik zette nog een stap in zijn richting, probeerde me zo groot en dreigend mogelijk te maken, balde mijn vuisten en zei op een uiterst giftige en agressieve toon: "Wat moet je nou Stink Belg? Raak mijn hond met één teen aan en ik breek al je botten!" Bromsnor hapte naar adem, werd roodpaars en ontplofte bijna toen hij mij, met consumptie dat recht in mijn gezicht belandde, duidelijk probeerde te maken dat hij geen Belg was. "En ik ben geen Marokkaan," zei ik koeltjes. Ik draaide me om, gaf zijn hondje nog een aaitje, lijnde mijn eigen tyfus hond aan en liet bromsnor daar verbouwereerd achter. En toen ik een paar meter verdergelopen was zodat mijn hond buiten de vuurlinie was, draaide ik me nogmaals om en riep naar de man: "Ik heb overigens niets tegen Belgen!" "Loop nou maar naar huis kut Turk, voordat er echt ongelukken gebeuren!" antwoordde de man. Ik bond mijn hond aan een boom waar ik vlakbij stond, liep terug naar Bromsnor en ging uitdagend voor hem staan. "Kom maar op met je ongeluk dan, miezerige racist," zei ik op kalme toon. Ik maakte indruk. De Bromsnor deinsde achteruit, mompelde iets in de trant van dat hij geen problemen wilde en liep snel de andere kant op. "Racisten, dat zijn pas smerige mensen," riep ik hem na. "En als je dan toch iemand wil uitschelden om zijn afkomst, zorg er dan voor dat je het goede land kiest!"

Eén van de jongens heeft al negen jaar een relatie. Een hele goede relatie vindt hij zelf. Hij kan vol overgave over zijn vriendin vertellen en het is duidelijk dat hij echt gek op haar is, maar toch komt hij bij haar niet aan zijn trekken en gaat hij af en toe vreemd. Hij vindt dat zelf een goede oplossing. Als hij gaat stappen met zijn vrienden versiert hij eens in de zoveel tijd een ‘makkelijk meisje’, neukt haar ergens op straat of in een toilet en speelt de rest van de tijd de liefhebbende partner van een meisje die hier geen idee van heeft. Zij vertrouwt hem blind. Hij vindt dat dat geheel terecht is. Hij gaat namelijk niet vreemd, hij zorgt dat hij aan zijn lichamelijke trekken komt. En ‘makkelijke meisjes’ dat zijn geen ‘echte vrouwen’. Hoe lelijker het meisje, hoe geiler, zo stelt hij. Het moet namelijk wel een beetje iets smerigs hebben. Mooie seks met een mooie vrouw kan hij thuis ook hebben. Volgens hem redt hij juist zijn relatie door af en toe een perverse uitlglijer te maken, zonder dat zou hij met zijn vriendin doodongelukkig zijn. Toch zou hij niet willen dat zij hetzelfde deed. Hij zou haar zelfs accuut verlaten, want dat pikt hij niet. Als ze seks wil, dan kan ze bij hem wel wat meer initiatief tonen, want uiteindelijk is zij een preutse tut, die niet aan al zijn wensen tegemoet kan komen.

De andere jongen heeft momenteel geen vaste relatie. Hij klooit wat aan met een meisje, maar hij weet nog niet zeker of hij verliefd op haar is. Hij heeft een vaste relatie gehad en dat is hem niet zo goed bevallen. Dus hij neemt even zijn tijd om de kat uit de boom te kijken. Intussen gaat hij regelmatig naar de hoeren, iets wat hij ook al deed toen hij die vaste relatie had. Hij veroordeelt de ranzige stapavond wipjes op straat van de eerste jongen, in zijn ogen is dat echt vreemdgaan, terwijl naar de hoeren gaan in een hele andere categorie zou vallen volgens hem. Een hoer hoef je niet te versieren, ze doet wat jij haar opdraagt, je bent niet met háár genot bezig, maar alleen gericht op het lozen van je sperma en daarom zou het geoorloofd zijn. In principe is een hoer een machine die je gebruikt om in een bepaalde behoefte te voorzien. Je zou het zo kunnen vertalen; Met een vreemde vrouw een kroketje uit de muur eten is heel iets anders dan een romantisch diner voor twee in een sfeervol etablissement.

Het groepje jongens aan de tafel naast ons zag geen verschil tussen de beide vormen van buiten de deur eten. Een ‘makkelijk meisje’ in de kroeg was in hun ogen exact hetzelfde als een straat of raamprostituee, waarbij het eerste soort vrouw duidelijk de voorkeur kreeg vanwege het lagere prijskaartje. Sommige vrouwen zijn spermagleuven, en sommige vrouwen zijn huwelijksmateriaal. Maar in de bravourestemming die er heerste waren alle jongens het erover eens dat mannen beide soorten vrouwen nodig hebben.

Als meisje vind ik deze meningen bizar. Natuurlijk heb ik liever helemaal geen man die vreemdgaat, maar als het dan toch moet, dan maar met een meisje die de moeite waard is. Een mooi meisje. Schoon van onderen en niet uitgewoond door jezus-weet-wie-allemaal en lichamelijk mooier dan ik. Naar de hoeren of met ‘makkelijke meisjes’ gaan met het idee dat het maar vooral ranzig en smerig moet zijn, daar zou ik niet mee kunnen leven. En als het meisje puur als spermadepot zou moeten dienen, koop dan liever een kunstkut, dan kan ik er misschien nog van meegenieten. Maar naar de hoeren? Nee, dat zou ik nooit accepteren. Het idee alleen dat je een geldbedrag neertelt om je geslacht ergens in te mogen hangen, om vijf minuten heen en weer te schuiven en je zaakje te lozen… Wrijf een paar keer over je matras heen en je hebt hetzelfde effect. Ik zal het wel allemaal niet begrijpen, maar naar de hoeren gaan vind ik wel zo desparaat dat ik het bijna zielig vind. Als je nou zonder vrouw zit en je wil echt vlees voelen zonder vrouwen te willen misbruiken, dan vind ik naar de hoeren gaan een fantastische optie. Maar als bliksemafleider om aan je trekken te komen binnen een relatie vind ik het de meest weerzinwekkende vorm van vreemdgaan.