Nu het einde van het semester nadert en ik als student nog een paar grote projecten af te handelen heb, slaat de stress ineens toe en merk ik dat ik bijna niets anders doe dan nadenken. Ik denk de hele dag na. Over terrorisme met name, en over hoe ik in godsnaam moet verwoorden welke gedachten zich in mijn hoofd afspelen. Ik denk er zoveel over na, dat ik soms vergeet waar ik over aan het nadenken was. Iets concreets kan ik er niet uit pakken. De gedachten vallen als het ware over elkaar heen in mijn hoofd. Ze willen eruit, maar ik weet niet hoe ik ze op een aantrekkelijk leesbaar rijtje krijg.

En zo kan het gebeuren dat je merkt dat je af en toe eens verstrooid bent. Dat het mooi weer is buiten en dat je dat niet eens hebt gemerkt. Dat je honger hebt omdat je al de hele dag niets hebt gegeten, maar dat je je afvraagt waar dat zeurderige gevoel in je maag vandaan komt. Of dat je kip in de oven hebt gedaan en die de volgende avond pas terugvindt, op het moment dat je opnieuw kip in de oven wil gaan klaarmaken. Zo kan het ook gebeuren dat je op een bepaalde ochtend wakker schrikt van je wekker die je, omdat je je eigen verstrooidheid wel hebt opgemerkt, een week van tevoren al hebt gezet voor een bepaalde gebeurtenis en je je niet meer kan herinneren waarom je die wekker hebt gezet. Gelukkig was je zo slim om het in je agenda te zetten, anders was je er waarschijnlijk nooit achter gekomen.

En zo kan het zijn dat je je auto voor een herkeuring voor de APK gaat aanbieden, terwijl je eigenlijk eerst een afspraak had voor de reparatie bij een andere garage. Het komt allemaal goed, het kost wat benzine en wat tijd, meer ook niet. De hele wandeling naar huis, bijna twintig minuten spreek je jezelf hartig toe; dit moet echt stoppen, zometeen gebeuren er nog ongelukken. Eenmaal thuis verdiep je je dan weer in de problematiek rond terrorisme. En zo kan het gebeuren dat ’s middags je telefoon gaat, en jij geen zin hebt de telefoon aan te nemen omdat de nummerweergave een onbekend nummer aan geeft. De beller houdt aan en je neemt geïrriteerd op. Hoe durven ze je te storen in je denkproces? Het is de garage. De auto kan worden opgehaald. Dat was je even vergeten, van die auto.

Je draait drie rondjes om je eigen as, laat snel de hond uit, want die was je ook vergeten, en gaat snel op weg om je auto op te halen, hij moet immers nog naar de herkeuring. Op de parkeerplaats aangekomen is je auto weg. Je raakt over je toeren, je moet namelijk snel naar de andere garage voor de herkeuring. Andere parkeerplaats checken, geen auto. Dan bedenk je je dat je natuurlijk je autosleutels nodig hebt, alsof die auto daardoor ineens weer terecht komt. Je gaat terug naar binnen om je sleutels te halen. En die zijn er ook niet. Eerst denk je; ik heb een déjà-vu, maar dan realiseer je je dat ditzelfde tafereel zich twee weken geleden ook al heeft afgespeeld. Lopend ga je op weg naar de ene garage om je auto op te halen, en tijdens de 20 minuten lange wandeling vraag je je ongeveer 50 keer af waarom je in godsnaam bent gaan lopen. Als je bij de garage aankomt, herinner je je weer waarom. En dan begrijp je ook wat er met de term ‘verstrooide professor’ bedoeld wordt.