Ik ben een ‘net-niet’ meisje. Met alles eigenlijk. Ik heb het gewoon net niet. Ik heb nèt niet de hipste gadgets, nèt niet de hipste kleding, nèt niet het hipste kapsel, en net niet het hipste leven.

Met sommige dingen ben ik het zelfs helemáál niet. Ik ben niet hip genoeg voor een wijntje ‘s avonds op de bank. Ik ben niet mondain genoeg voor voedsel op bedjes van rucolasla en mousse toetjes. Ik ben niet slim genoeg om een wetenschappelijke prijs in de wacht te slepen. Niet dat ik daar moeite voor heb gedaan, want als ‘net-niet’ meisje, weet ik ook gewoon net niet hoe ik dat soort mogelijkheden op moet zoeken.

Soms heb ik het gevoel dat alles wat ik doe, het gewoon allemaal ‘net-niet’ is. Ik ben een duizendpoot en alleskunner, maar ik blink overal net-niet in uit. En soms heb ik het gevoel dat ik de lat gewoon net-niet hoog genoeg leg. En zo gaat het ook met alles wat ik koop. De hele wereld loopt met de nieuwste design gadgets, en ik neem genoegen met een koelkast die wel hetzelfde kan, maar die bij lange na niet hetzelfde aanzien geniet.

Als net-niet meisje, heb ik ook voortdurend het gevoel een vreemde eend in de bijt te zijn. Vroeger op school al. Terwijl de hele klas een 501 aan zijn kont trok, gaf ik mijn kleedgeld liever aan andere dingen uit. Hoeveel commentaar ik er ook op kreeg. Dat in een 501 mijn platte achterwerk er bijvoorbeeld veel mooier uit zou zien. Uiteindelijk heb ik, terwijl de rest van de klas al op nieuwe modellen was overgestapt, een keer een afgekeurde 501 gekocht. Voor een vijfde van de prijs. Ik voelde geen enkel verschil. Behalve dan, dat ik er weer net-niet bij hoorde.

En ik kan het nog steeds niet. Een budget voor een maand voedsel uitgeven aan een kledingstuk. Ik blijf hangen bij de neppers en de marktversies van de laatste mode. In een restaurant kan ik het ook nog steeds niet over mijn hart verkrijgen het allerduurste gerecht op de kaart te nemen. Al heb ik er nog zoveel trek in. En trendy eten, wil mijn maag op één of andere manier niet hebben.

Ik geef nog altijd het liefste mijn geld uit aan het leven. Een leven dat ook allerminst trendy te noemen is. Vergeleken bij de verhalen van anderen, is mijn leven het gewoon ‘net-niet’. Ik kan nooit vertellen dat ik naar die ene hippe tent ben geweest, of verlááfd ben aan dat trendy drankje, of mijn zinnen heb gezet op die megapopulaire auto. Het gaat allemaal aan me voorbij.

Ik verlang weleens naar een puntzak Vlaamse frieten, een speciaaltje van de Febo, of een lekker koud biertje. Een normale. Van de tap. Met de beste wil van de wereld kan ik geen trek krijgen in Sushi, of oesters, of zelfs kaviaar. Ook al is het allemaal nog zo mondain. Ik heb geen uitgesproken smaak. Het zal bij mij thuis dan ook altijd meer een zooitje bijeengeraapt blijven, dan design of gestyled. Mijn kapsel is ook al een jaar of vijftien exact hetzelfde. Net als mijn levensstijl.

Als ‘net-niet’ meisje ben ik eigenlijk maar heel gewoontjes. Dertien in het dozijn. Miss doorsnee. Altijd al geweest ook. Misschien moet ik me er wel gewoon bij neerleggen dat ik het nooit helemaal zal zijn. Maar dat lukt me dan ook weer net niet.