Acht uur ‘s ochtends:
Ding Ding – Ding Ding
(ik had willen schrijven ‘ding dong’, maar mijn deurbel doet nou eenmaal ding ding -  ding ding, vandaar). Ik sla snel een sarong om, ren naar de deur, ik verwacht een pakketje, snel zijn dus, voordat de postbode ‘m weer smeert. Buiten adem doe ik de voordeur open. Twee Margrietmoedertjes staren een beetje verlegen naar mijn piekhaar. De genante stilte duurt maar kort. De Margrietmoeder met het peentjeshaar begint zonder haar excuses te maken voor dit onchristelijke tijdstip tegen me te ratelen; "Goedemorgen mevrouw. We komen met u praten over de toestand in de wereld. De oorlog in Libanon. De hongersnood in Afrika…" In haar handen houdt ze, een beetje verstopt voor mijn zicht, een stapel blaadjes van de Wachttoren. "Het is wel erg vroeg voor dit soort onzin he," zeg ik. "Het mag dan wel vroeg zijn mevrouw, maar het is nooit te vroeg om God in uw leven binnen te laten," antwoordt de Margrietmoeder met het eikeldopjes-kapsel en de Loes Haasdijk bril. Ze neemt het de-wereld-heeft-god-nodig-betoog van haar mede Margrietmoedertje over. "We willen graag met u praten over de ellende in de wereld……"

Voordat ze haar zin af kan maken ben ik er al, intussen klaarwakker, tussengesprongen. "Ja, laten we in Godsnaam eens praten over de ellende in de wereld," zeg ik. "Laten we voor u eens dicht bij huis beginnen. Laten we het eens hebben over het kindermisbruik in Jehovagetuigenfamilies, het vrouwelijk seksueel misbruik bij de Wachttoren, de opvoeding die jullie je kinderen geven waardoor ze niet eens tegen de uitdagingen en gevaren in onze eigen maatschappij bestand zijn, het feit dat vele Jehovagetuigen hun hele vermogen aan de Wachttoren schenken om vervolgens, als ze zelf in de problemen komen, in hun eigen shit mogen omkomen. Laten we het daar inderdaad eens over hebben."

Verbouwereerd staren de Margrietmoedertjes me aan. Het eikeldopje doet haar lippen van elkaar, probeert er wat klanken uit te stoten, wat bij mij onvermijdelijk het beeld van een naar adem happende vis voor mijn ogen tovert. Dat soort repliek hadden ze natuurlijk niet verwacht op dit onchristelijke tijdstip. Het was de bedoeling mij te overrompelen met God, terwijl ik nog niet wakker genoeg zou zijn om er tegenin te gaan. "Misschien moet ik ú eens iets vertellen over de ellende in de wereld," zei ik tegen de Margrietmoedertjes. "Ik begrijp namelijk dat u beiden in een totaal geïsoleerde wereld leeft, en misschien moet u eens wijzer gemaakt worden. De grootste ellende in deze wereld komt namelijk door God. Of liever gezegd, door mensen zoals u, die denken dat ze God maar naar iedereen toe moeten brengen, daar oorlogen voor vechten, er mensen mee onderdrukken, voorbehoedsmiddelen verbieden zodat half Afrika sterft aan AIDS, en voor veel mensen het leven op aarde een levende hel maken. Ja, dan mag daar uiteindelijk wel een hemel tegenover staan!"

Mijn tirade werkt averechts, hoe had ik ook kunnen denken deze Margrietmoedertjes met een preek van anderhalve minuut voor me te winnen. De dames zien er een gat in om me te vertellen dat Jehova juist een oplossing kan bieden. Uiteraard. Ik geef het op. In de aanslag om de deur alweer dicht te smijten, blaat ik er nog uit; "Laat die Jehova dan eerst maar naar de aarde neerdalen, een boek dicteren dat past bij deze tijd en dan praten we wel weer verder. Goedemorgen dames!"